Tag: Vakantiegevoel

Een beetje heimwee naar Spanje

Een brein dat maar op halve toeren draait, even geen verplichtingen of sluipende deadlines, het automatisch antwoord van je mailbox zonder schaamte gedurende tien dagen instellen, de temperatuur die plots verdrievoudigd, de zon die permanent op je snoet staat (en het constante stresske dat je je paspoort op een of andere mysterieuze wijze kwijtspeelt)… Dat moet wel hét vakantiegevoel zijn. Nu ja, mijn vakantiegevoel.

Al slenterend door de straten van een vrij onbekend maar verschrikkelijk pittoresk Spaans dorp verdwenen de hersenspinsels geleidelijk uit mijn hoofd. Hoe meer zon mijn spierwit (ingesmeerd) lichaam absorbeerde, hoe meer ik mezelf overgaf aan dat echte vakantiegevoel.

“Want je mag echt niets aan uw hoofd
hebben tijdens je vakantie hè, Eline!”.

Hoeveel keer ik die zin de afgelopen jaren heb moeten aanhoren? Ik kan de tel haast niet meer bijhouden. Naar het schijnt heb ik het nogal moeilijk met mijn hersenen volledig uit te schakelen en me over te geven aan het moment. Er kan wel wat waarheid achter schuilen, maar ik vertoef liever nog even in de ontkenningsfase. Hoewel ik me er aan het begin van iedere vakantie dus even ongemakkelijk bij voel, werkt het “aan niets denken” al snel bevredigend. Geen gezucht meer over treinen en bussen die misschien wel of misschien niet op tijd arriveren, van ’s ochtends tot ’s avonds quality time met het lief, geen stortbuien op vervelende tijdstippen en zelfs even vergeten dat ik zielsgraag blog. Ook dát is vakantie.

Ik kon daar gerust een weekje of drie vijfentwintig vertoeven als je het mij vraagt.

  

Processed with VSCO with j1 preset