Tag: Thoughts

Creating a good story is key, but not necessarily for free

Dit artikel is (helaas, oh helaas) geen rant over de up en downsides van het bloggen. In dit artikel ontdek je simpelweg enkele gedachten die al meerdere maanden in mijn hoofd circuleren. Nu dat is uitgeklaard en de drama seekers dit tabblad hebben gesloten, even het volgende:

Vandaag schrijf ik een stuk over mijn meest geliefde, dagelijkse bezigheid. Chocolade eten niet meegerekend. Bloggen staat voor mij onherroepelijk gelijk aan een ongedwongen liefde voor schrijven, een passie voor all things visual en een drang om persoonlijke verhalen met mijn medemens te delen. De stap naar het opstarten van mijn eigen blog was snel gezet. Enerzijds omdat ik tijdens mijn tweede bacheloropleiding, in 2013, ontdekte dat ik mezelf graag al schrijvend uitdruk. Anderzijds omdat ik zodanig veel babbel dat het wordt geapprecieerd wanneer ik me enkele uren achter mijn laptop wegcijfer in plaats van al mijn gedachten live uit te kramen. Zeer begrijpelijk.

Ik moet toegeven dat ik me tijdens mijn eerste jaar als plezierschrijver niet altijd op mijn gemak heb gevoeld. Op events, bijvoorbeeld. Het voelde alsof enkele ervaren bloggers me beschouwden als een geniepige invader in hún online universum. Zij waren er tenslotte al járen mee bezig en vroegen zich wellicht af of ik in hun spotlight wilde staan. Ik was nochtans gewoon een twintigjarige snottebel die verhalen wilde delen over random onderwerpen die impulsief in haar brein opkwamen. Het delen van die random verhalen voelde vanaf het begin uiterst natuurlijk aan. En dat doet het trouwens nog steeds.

Tegenwoordig is de helft van de wereldbevolking aan het online schrijven gegaan en eigenlijk vind ik dat helemaal oké. Iedereen heeft recht op een virtuele stek waar creativiteit de vrije loop kan gaan en meningen zonder schaamte worden geuit. Toch? Jong en oud hebben zich de afgelopen jaren een weg gebaand naar online platformen zoals Blogger, Tumblr, Youtube, WordPress, Medium of *vul hier jouw favoriete platform in*. Ze willen allen een eigen online stek waarop ze hun ei kwijt kunnen via tekst, beeld en meer. Een platform waarop ze volledig hun ding kunnen doen. Een platform waarop ze niet hoeven zitten wachten op het oordeel van de eindredacteur – want dat ben je lekker zelf. In the end verschillen bloggers niet zo veel van schilders, ontwerpers en schrijnwerkers want het is tenslotte een bezigheid als een ander. Eentje waarvoor je vergoed kan worden. Super normaal, toch. Of niet?

STANDPUNT 1:
“Daar IS TOCH BAKKEN geld mee te VERDIENEN, HÈ”

Of je nu een frequente lezer bent, een verdwaalde ziel die toevallig op dit platform is beland of gewoon een nieuwsgierige mede-blogger… Je weet dankzij bovenstaande kop wellicht welke richting ik uit zal gaan in de volgende alinea’s. Er wordt nogal frequent verondersteld dat bloggen niet zomaar een random hobby is. Want, ja, waarom zou je anders uren per week zitten tokkelen op je laptop als er niets tegenover staat? Dit standpunt, dat velen van onze medemensen innemen, is een van mijn minst geliefde. Uiteraard zijn er verschillende redenen waarom enkele mensen denken dat de huidige generatie online plezierschrijvers vooral poen wilt scheppen. Onwetendheid is wellicht de koploper der oorzaken, maar er is heus nog een andere reden waarom sommigen er zo over denken. Wanneer het gemiddelde Vlaamse mediakanaal alweer een clickbait fabriceert om een succesvol (maar zeldzaam) voorbeeld van een Belgische fulltime blogger voor te schotelen, dan wil ik geloven dat bepaalde mensen sceptisch tegenover “ons” staan.

Met de opkomst van de term online influencers is het er niet makkelijker op geworden. Een krantenkop waar ik in 2016 van walgde? —> “Hoe u 750.000 euro per jaar kunt verdienen door te bloggen”. Geen wonder dat honderden (wacht, neen, duizenden) tieners zich een weg banen op YouTube en evenveel abonnees als PewDiePie of Casey Neistat nastreven. Dat is allemaal goed en wel, maar wanneer de motivatie van deze hobby de woorden “free stuff” of “geld” bevat dan staat het huilen me dichter dan het lachen.

Ik spreek wellicht voor een groot deel van de bloggers wanneer ik zeg dat best veel mensen veronderstellen dat we een tweede loon aan onze hobby overhouden. Ten eerste kan negentig procent van de Belgische bloggers met hun inkomsten hun internetverbinding niet eens betalen. Nog straffer, de meesten van hen willen dat niet eens. Kan je het geloven? Ze wíllen er hun rekeningen niet mee kunnen betalen omdat het delen van hun ongezouten mening een hobby is als een ander. Natuurlijk zijn er bloggers die er een maandelijks zakcentje aan willen overhouden (mezelf incluis) én of course zijn er enkelingen die van hun blog hun broodwinning gemaakt hebben. Maar wat wordt er nooit in één adem bij vermeld? Dat deze mensen al tig jaren zwoegen om hun online stek zo interessant, kwalitatief én innovatief mogelijk te maken. Voor henzelf, maar vooral voor hun trouwe lezerspubliek dat iedere dag op een nieuwe update zit te wachten. Niét omdat de fulltime blogger in kwestie op hete kolen zit om het vijftiende paar schoenen van de maand in ontvangst te nemen.

STANDPUNT 2:
JOU KUNNEN WE TOCH INSCHAKELEN ALS
WANDELEND RECLAMEBORD, RIGHT?

En dan komen we plots bij de compleet andere kant van het verhaal. Je weet ondertussen dat de gemiddelde internationale blogger een kleine (of misschien wel grote) zakcent aan zijn online stek overhoudt. Bij ons in België is het echter nog niet helemaal ingeburgerd om (veel) geld te verdienen met je blog maar het kán. Net zoals merken adverteren in klassieke media zoals (online) magazines, radio en tv, zijn blogs eveneens een medium waarop een merk zijn product in de spotlight kan zetten. Dit gebeurt niet alleen door middel van banners of ads, maar ook via product reviews, outfit posts, affiliate links, ambassadorships, enzovoort. Allemaal goed en wel wanneer het op een inspirerende, authentieke manier is uitgewerkt. Toch is er een serieuze keerzijde aan de medaille. Er zijn namelijk verschillende professionals die zich niet kunnen inbeelden dat magazines en blogs deels hetzelfde opereren. Want iemand die schrijft in z’n vrije tijd moet je toch niet betalen? Auwch…

Ik ben ervan overtuigd dat blogs onze geliefde, papieren magazines nooit zullen vervangen, maar je kan wel begrijpen dat zowel in offline als online magazines verschillende adverteerders voor mooie inkomsten zorgen. Waarom zou je een blogger dan niet betalen om zijn expertise en eerlijke mening te delen met zijn/haar trouwe lezerspubliek?

In 2017 zijn er nog steeds individuen (maar even goed internationale brands) die ervan overtuigd zijn dat je een blogger kan inschakelen om gratis reclame voor hen te maken. Dat is toch wat we doen? Een jeansbroek aanprijzen in ruil voor drieëntwintig posts op elk van onze persoonlijke sociale media kanalen zodat ze een gratis bereik van vijftigduizend personen hebben. Of een gezond koekje de hemel in prijzen omdat dat dat toevallig in je brievenbus zit. Niet, dus. Je wilt niet weten welke voorstellen er in de postbus van de gemiddelde blogger belanden. Laat staan die van een graficus, fotograaf, of eender welke andere creatieveling. Awel, de ene keer kan ik er ongelooflijk hard mee lachen, de andere keer voel ik plaatsvervangende schaamte of word ik lichtjes ontstemd.

Creating a good story is key
but not necessarily FOR free

Wat ik met bovenstaande woorden probeer te bereiken? Niets baanbrekend. Ik zocht gewoon een plaats om mijn gedachten uit te spuwen en de enige optie was uiteraard mijn eigen online speeltuin. Verder hoop ik vanuit de grond van mijn hart dat bloggers er alles aan doet om niet als een wandelend reclamebord rond te lopen en elk gratis spul zomaar op hun online kanalen te zwieren. Want dan, dan gaat alles écht naar de kloten haaien.

Schluss.

Eline

My thoughts on blogging

Het is über hip en het internet krioelt van menig man en vrouw die hun meningen en passies verkondigen in vorm van tekst en beeld. Ik heb het natuurlijk over bloggen. Ik ben verre van expert, maar al jaren enorm geïnteresseerd in dit fenomeen. Heel lang beleefde ik de blogwereld van achter mijn laptopscherm, van op de achtergrond dus. Ik schuimde mijn favoriete blogs dagelijks af, las wat die influential people mij te verkondigen hadden en kreeg ook zin om te doen wat zij deden. Exact één jaar geleden dacht ik bij mezelf dat het welletjes is geweest. Ik wou graag mijn eigen plek op het wereldwijde web en wie hield me tegen? Correct. Niemand.

Waarom blog ik? Het idee spookte al jaren in mijn hoofd, maar de stap zetten en mij figuurlijk bloot te geven op het net? Dat heeft wat langer geduurd. Je kent dat wel… Eerst begin je met micro-bloggen (op Tumblr bijvoorbeeld) maar je plaatst nog geen volledig geschreven content op het net. Ik moet toegeven dat het vooral door mijn bachelor-na-bachelor Cross Media Management kwam dat ik de stap heb gezet. Mede door een mijnheer genaamd Guido Everaert, die een krak is in Storytelling, en ons daar les in gaf. Deze communicatiespecialist heeft trouwens ook pas een boek uitgebracht, en ik nodig jullie allen uit om op deze link te klikken. Nu back to the point… Al snel maakte ik een wordpress.com blog aan en begon ik aan de layout te prutsen (lees: een gratis thema kiezen). Ik tokkelde mijn eerste alinea’s op mijn hoogsteigen blog en daar kwam geen einde aan…

Al snel kwam ik tot de conclusie dat dit niet zomaar een bevlieging was. Nee. Ik wou dit blijven doen want ik deed het graag. Schrijven over nieuwe (Belgische) fashion brands, mijn medemens een handige applicatie aanraden, … Dat is mijn ding. Daarom schakelde ik al snel over naar een gehoste versie van WordPress en sindsdien zijn er meer en meer positieve reacties op mijn blog gekomen. Een heuse vreugdedans vindt plaats wanneer ik uit onverwachte hoek een compliment krijg. Het is zo leuk om te ervaren dat mensen je blog opmerken uit de overbevolkte blog-o-sphere en daarom – even tussen de soep en de patatten – een big thanks to you, lieve lezer!

Zoals ik in het begin van dit artikel verkondigde, lees ik even graag blogs van anderen als dat ik zélf schrijf. Het is altijd leuk om in een bepaalde blogpost zo verdiept te zijn, dat je de tijd vergeet. Maar ik moet toegeven dat het soms ook de foute kant opgaat… Wanneer ik merk dat een bepaald blogger regelrecht richting het commerciële pad wandelt, ben ik geneigd af te haken. Het is leuk om producten opgestuurd te krijgen – dat ontken ik niet – maar wanneer ze niet bij je blog passen, zou je er vriendelijk voor moeten bedanken. Punt. Het is zo belangrijk om eerlijk te zijn tegen degenen die je blog staande houden: je lezers. Ook ik hou er enorm van om (nieuwe) merken aan de man te brengen, maar om mijn eigen niet tegen de schenen te schoppen, doe ik dat enkel en alleen bij merken en mensen waar ik volledig achter sta. Ze moeten bovendien ook bij de look en feel van mezelf en mijn blog passen. Ik geef je enkele voorbeelden: Ellen Kegels van LNKnits, Tiany Kirilof van Belmodo, Elfi De Bruyn van Glam At Heart en Dorien van Luxedy

Wat mij in de eerste maanden van Your daily dose of me ook een beetje dwars lag, was het gevoel dat heel wat beginnende bloggers zich blind bleken te staren op cijfers. Uiteraard moet je daar mee bezig zijn, ik wil niet verkondigen dat je dat aspect links moet laten liggen. Maar vertalen die 1.900 Facebook likes, 3000 Bloglovin aanhangers en 11.000 Instagram volgers exact hoe je succesvol je blog is? Misschien. Maar ik heb ondertussen ondervonden dat dat voor mij niet het belangrijkst is. Ik hecht persoonlijk veel belang aan de interactie met mijn lezers. Het contact dat ik met ze heb via comments, sociale media of e-mail maakt mij alleszins veel gelukkiger. Ook in real life is dat het geval. Ik krijg enorm graag feedback van mijn virtueel publiek want ik schrijf tenslotte ook voor hun. Niet voor de vier muren waar ik door omringt word. Ik ben er bijna zeker van dat je op die manier even ver komt in het uitbreiden van je publiek. Word of mouth still does the trick en die likes komen er dan wel bij, denk ik dan. Wat is jouw mening hierover?

Schermafbeelding 2014-10-24 om 10.50.07

Om af te sluiten wil ik graag nog een vraag beantwoorden die in mijn e-mail belandde. “Hoe begin je in godsnaam aan bloggen en vooral waar blijf je al die inspiratie halen?” Ik was meteen enthousiast om een antwoord neer te pennen. Ik heb geen eindeloze inspiratie en er bestaat ook geen succes-formule. De dingen waar ik inspiratie uit haal zijn helemaal niet zo onlogisch: het dagelijkse leven, een quote, uren scrollen op Pinterest, Instagram, andere blogs, evenementen, een goed boek, … Enzovoort. Over het bloggen zélf: Er moet een goede reden achter zitten waarom je aan zo’n avontuur begint. Het is niet omdat half België aan het virtueel pennen is geslagen dat jij niet wil achterlopen en er ook iets mee wil doen.

  • Je bent geïnteresseerd in het lanceren van je eigen blog maar je bent bijlange nog niet overtuigd? Dan raad ik je aan om wat kwaliteitsvolle blogs te lezen en volgen vooraleer je dé stap zet. Terwijl je aan het lezen bent – of op onverwachte momenten – pak je een pen en papier en brainstorm je er op los. Schrijf op wat jouw passies zijn, wat je zou willen delen en vooral waar jij het verschil in kan maken. (Blogs to visit: Manrepeller, Chapter Friday, Polienne)
  • Als schrijven is niet jouw cup of tea is, kan je overwegen om iets “anders” te doen op je toekomstige blog. Lezers zullen bij jou dan geen ellenlange teksten verwachten, want jij bent misschien degene die fabuleus uitblinkt in beeld en video. Of misschien ben je wel een muziek expert of weet je alles over games. Doe daar dan iets mee!
  • Weet dat er veel tijd in zal kruipen.
  • Een gouden tip? Lees How Blogs Work van Stephanie Duval, want zij helpt je met haar boek graag op weg en heeft bakken ervaring. Ik ben er voor honderd procent zeker van dat je over de streep getrokken zal worden en dat je staat te popelen om je idee naar de werkelijkheid te vertalen.

Liefs,
Eline